Słowniczek Laboratorium Wiary

A

1. Adoracja  - jest to rzecz nie do opisania. Jeśli byłeś zakochany to zrozumiesz. Siedzisz lub klęczysz, On patrzy na ciebie, ty patrzysz na Niego. Uwielbiasz Jezusa i pozawalasz się kochać. W sumie to takie proste, a jednak trudne, bo wobec Niego widzisz swoją małość. Z adoracją jest trochę jak z leżeniem na plaży, tylko tutaj opalasz się nie słońcem, ale Miłością Boga.

2. Agapa  - mówiąc językiem pierwszych chrześcijan to uczta miłości (nie chodzi tutaj w żadnym wypadku o seks), a mówiąc dzisiejszym językiem to impreza lub przyjęcie. Najczęściej w ramach jakiegoś pogodnego wieczoru lub spotkania po Eucharystii. Zwykle jest dużo śmiechu, zabawy, radości i jedzenia.

3. Animator  - Dwight Eisenhower, amerykański generał i prezydent powiedział, że sierżanci to armia. Animator to taki sierżant we wspólnocie religijnej. Powinien być nieco straszy i bardziej dojrzały w wierze od osób, które zostały mu powierzone. Animator dowodzi przede wszystkim przez świadectwo życia: korzysta regularnie z sakramentów, uczestniczy także w rekolekcjach i spotkaniach. Jest odpowiedzialny za wspólnotę oraz prowadzi grupki dzielenia.
Bez dobrych animatorów nie ma rozwoju we wspólnocie.

4. Apel Jasnogórski  - forma modlitwy, której czasem nie uznają nasi sąsiedzi milcząc przy słowach „Królowo Polski”. Apel Jasnogórski jest odprawiany w kaplicy cudownego obrazu codziennie o 21. Śpiewa się go przy innych okazjach jak rekolekcje czy pielgrzymki. Pomaga zamknąć dzień, podsumować go i powierzyć siebie praz całą Ojczyznę Matce Bożej. Apel
Jasnogórski jest nieprzerwanie śpiewany od 8 grudnia 1953r.

B

C

5. Charyzmat  - to taki prezent od Pana Boga. Samo słowo charyzmat pochodzi od wyrazu haris – łaksa i oznacza dar darmo dany, dar łaski. Jest to szczególne uzdolnienie dane przez Boga człowiekowi, aby mógł służyć danej wspólnocie. Paweł wymienia różne charyzmaty, takie jak proroctwo, dar uzdrawiania, czy szczególny dar wiary. W sensie szerokim możemy mówić, że jakaś osoba ma na przykład charyzmat do śpiewania. Nie ulega wątpliwości, że największym z charyzmatów jest miłość o czym przekonuje nas św. Paweł w 1Kor 13.

D

6. Duchowość wydarzeń  - mówi o tym, że przez każde wydarzenie w twoim życiu przychodzi do Ciebie Bóg. Każde takie wydarzenie ma nas bardziej otwierać na Bożą łaskę. Nie ulega wątpliwości, iż cała ta sytuacja może być trudna i bolesna. Duchowość wydarzeń to próba popatrzenia na swoje życie i wszystko co się w nim dzieje oczyma Boga. Może dlatego ks. Dajczer umieszcza tę kwestie w rozdziale o próbach wiary.

7. Dzień wspólnoty  - mówiąc językiem obrazowym to taki zjazd wszystkich uczestników w jedno miejsce, w umówionym terminie, w umówionym czasie (uwzględniając, że w RRN obowiązuje czas ruchowy) mający na celu budowanie wspólnoty, wzajemne poznanie się, a przede wszystkim wspólne wychwalanie Boga. Takie spotkania pokazują jedność i różnorodność tego samego Kościoła.

E

F

G


8. Grupa dzielenia  - dla jednych wspaniały czas wspólnego rozmawiania o wierze, dla innych największa gehenna wspólnot chrześcijańskich. Jest to spotkanie kilku osób, któremu przewodzi animator. Polega ono na dzieleniu się z innymi swoim doświadczeniem Boga oraz swoim życiem. Dzięki niemu możemy lepiej poznać siebie, otworzyć się na Jezusa i uczyć
się żyć chrześcijaństwem. W grupce dzielenia obowiązuje kilka ważnych zasad: mówimy w pierwszej osobie liczby pojedynczej, mówimy o swoim osobistym doświadczeniu, nie komentujemy wypowiedzi innych osób oraz nie rozmawiamy o tym czym dzieliliśmy się na grupce poza nią.

H

9. Historia ruchu  - Ruch Rodzin Nazaretańskich (RRN) sięga swymi korzeniami roku 1985, choć wierzymy, że w Bożym zamyśle był dużo, dużo wcześniej. Jest on związany z grupą osób świeckich gromadzących się wokoło księży Tadeusza Dajczera i Andrzeja Buczela. Wszyscy oni pragnęli żyć radykalnie, wiarą, ze świadomością ciągłego nawracania się. Najpierw są ludzie i pragnienia, a Bóg przez ludzi tworzy resztę. Potem RRN zaczął być oficjalnie zatwierdzany
jako publiczne stowarzyszenie wiernych, najpierw w Warszawie (2001), a potem w innych częściach Polski i za jej granicami. Duchowość ruchu jest oparta na pismach założycieli, w sposób szczególny na książce ks. Tadeusza Dajczera pt.: „Rozważania o wierze”.

I

10. Integracja   – to trochę jak z grupkami dzielenia – jedni ją kochają inni szczerze nienawidzą. Najczęściej ma miejsce wieczorem, podczas rozmaitych rekolekcji weekendowych. Dzięki niej możemy się poznać, trochę odprężyć i pocieszyć swoją obecnością.

J

K

11. Konferencja  – jest to coś jak kazanie, ale dłuższe (choć nie zawsze), coś jak lekcja religii, ale nie do końca, coś jak wykład, ale raczej bez schematycznego skryptu. Czymś najbliższym dla konferencji będzie katecheza, niekoniecznie szkolna. Ma za zadanie pokazać jakiś element życia chrześcijańskiego, wyjaśnić go i pomóc głębiej przeżywać. Np.: Konferencja może być na temat obrazów Boga lub Sakramentu Pokuty.

L

12.Laboratorium Wiary   – Wszystko zaczęło się od apelu Jana Pawła II skierowanym do młodzieży podczas Wielkiego Jubileuszu 2000 lat chrześcijaństwa, aby tworzyć „Laboratoria Wiary”. Bóg mówi przez Piotra naszych czasów, zatem należało podjąć to wyzwanie. Papież wzywał, aby w takich Laboratoriach pytać i poszukiwać odpowiedzi dotyczących wiary i sensu życia, otwierać oczy na działanie Ducha Świętego, szukać spotkania z żywym Bogiem w Jezusie Chrystusie. To posłannictwo chcemy realizować pracując z młodzieżą w ramach charyzmatu Ruchu Rodzin Nazaretańskich.

M

13. Materiały formacyjne   – mówiąc szkolną nomenklaturą (czyli nazwami) to książki, zeszyty, materiały multimedialne dzięki którym obieramy jakiś kierunek rozwoju czyli formacji. Najczęściej są przygotowywane z rocznym wyprzedzeniem i obejmują jakiś temat pracy w danym roku. W ramach LW podstawą jest książka ks. Tadeusza Dajczera pt.: „Rozważania o
wierze.”

14. Medytacja   – mówiąc podniosłym, teologicznym językiem forma modlitwy myślnej czyli nie wypowiadanej ustami. Polega na spotkaniu się z Bogiem we własnym sercu i głowie poprzez pochylenie się nad jakimś fragmentem Pisma Świętego lub obrazem. Poprzez to spotkanie człowiek ma szansę odkryć głębiej prawdę o Bogu który go kocha i o samym sobie. Forma
modlitwy tak samo trudna jak i piękna.

15. Moderator – to taki szef danej wspólnoty, odpowiedzialny za nią i nadający jej odpowiedni kierunek zgodny (mamy nadzieję) z wolą Bożą. Moderatorzy mają określoną hierarchię. Najważniejszy jest moderator krajowy - szef wszystkich szefów całej wspólnoty.

16. Modlitwa wstawiennicza – forma modlitwy polegająca na tym, ze ktoś się za kogoś modli. Może przyjmować wiele form. Czasem może ona wyglądać tak, że grupka osób modli się w sposób szczegóły za jedną osobę prosząc o potrzebne łaski i opiekę dla niej. W takiej grupce zawsze powinien być obecny ksiądz, który takiej modlitwie przewodzi.

N

O

P

17. Patroni   - wyjaśniając ten terami zacznę od pytania: Czy prosiłeś, kiedy kogoś o modlitwę albo pomoc? Jeśli tak to już wiesz, kim jest patron. Jest to święty, który w sposób szczególne opiekuje się, albo nami, albo jakąś dziedziną życia. Każdy ma patrona ze chrztu i bierzmowania, świętego, który się nami opiekuje w sposób szczególny i który jest naszym
wzorem. Są też patroni od jakiejś dziedziny życia, np., św. Józef patron ludzi pracujących fizycznie czy św. Michał Archanioł patron walki duchowej. Są też nieco „śmieszniejsze” patronaty takie jak św. Zyta patronka szatniarzy czy św. Gabriel patron filatelistów. Ważne, żeby pamiętać i modlić się za wstawiennictwem swojego patrona.

18. Pustynia  – teren o znacznej powierzchni, pozbawiony zwartej szaty roślinnej wskutek małej ilości opadów i przynajmniej okresowo wysokich temperatur powietrza, co sprawia, że parowanie przewyższa ilość opadów. W sensie wiary to okres duchowy, w którym człowiek nie odczuwa obecności Boga, może mieć poczucie, że jest niewysłuchany na modlitwie i
może odczuwać zniechęcenie w życiu duchowym. Pustynia kiedyś się kończy, a człowiek odkrywa oazę. ;)

 

R

19. Rekolekcje   – dla niektórych są to trzy lub cztery dni w czasie Adwentu i Wielkiego Postu, dla innych kilka dni w górach, dla jeszcze innych czas odnowy wiary i szczególnego czasu poświęcany Bogu. I chyba to ostatnie określenie jest najbardziej trafne, bo rekolekcje to święty czas. Czasem obejmują weekend, czasem kilka dni więcej, czasem są połączone z
nartami lub kajakami, czasem zawierają w sobie chodzenie po górach, ale przede wszystkim ma to być czas nawracania się, odnowy wiary, głębszego spotkania z Bogiem i czas budowania wspólnoty.

20. Rozważania o wierze – to książka, napisana przez księdza Tadeusza Dajczera i jeśli ktoś chce znać podstawy duchowości RRN i LW to musi ją przeczytać. Książka została przetłumaczona na wiele języków i ukazuje ścieżki wiary oraz tłumaczy trudności jakie mogą się na tych ścieżkach pojawić.

S

21. Spotkanie weekendowe   – człowiek jest jak bateria, którą trzeba ładować. Czasem baterię trzeba też sformatować, ładować gruntownie i długo, aby funkcjonowała prawidłowo. Czas weekendowego spotkania rekolekcyjnego to taki czas ładowania akumulatorów, aby prawidłowo funkcjonować. Warto podkreślić, że to ładowanie akumulatorów może się dokonywać tylko we wspólnocie wiary.

T

U

W

Y

Z

Uważasz, że brakuje tu jakiegoś zagadnienia? Napisz do nas! Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.

Opracował: x Grzegorz Zakrzewski

TOP